Van de Redactie

Introductie van het Prikbord

op .

Welkom, toekomstige Prikbordgebruiker!

Dit digitale prikbord is gebaseerd op het reeds jaren bestaande en zeer geliefde Prikbord van www.gorssel.nl. Onze dank gaat dan ook als eerste uit naar de redactie van gorssel.nl voor hun welwillendheid, tijd en uitleg, als ook hun akkoord op ons 'gebruik' van hun zeer succesvolle formule.

Dit Prikbord is tot stand gekomen, omdat er in deze snelle, digitale wereld van alles te koop is en nog meer wordt aangeboden, maar... dat alles is tegenwoordig altijd voorwaardelijk. Die voorwaardelijkheid betekent in feite dat je niets meer kunt kopen of verkopen zonder dat je met reclames of bedrijfsadvertenties wordt geconfronteerd. Kijk bijvoorbeeld naar het ons allemaal bekende Marktplaats: pagina's vol aanbiedingen van bedrijven met in de marges flitsende reclames voor spullen of diensten waar je geen behoefte aan hebt, voordat je eindelijk terecht komt bij de tweedehands producten waar je naar op zoek bent.

Daarnaast merkten we dat er een platform miste voor het melden van een gevonden huisdier, bijvoorbeeld, of het plaatsen van een oproep voor bepaalde spullen die iemand in de wijk misschien kwijt wil, maar waar wij niet vanaf wisten. Vervolgens kopen we een nieuwe parasol, terwijl een mede-inwoner er diezelfde week een naar de kringloopwinkel brengt omdat de kleur niet helemaal naar wens is. we noemen maar een voorbeeld.

Niet enkel is het goedkoper om goede, tweedehands spullen een nieuw thuis te geven, maar ook is het duurzaam en bevordert het 'consuminderen'.

Andere ideeën zijn: (kinder)kleding of speelgoed ruilen, klusjesman of hulp in de huishouding zoeken, armband op weg naar de Spar verloren of gevonden, zo goed als nieuwe complete badkamer aangeboden (die anders in een container terechtkomt na een verbouwing), of een stapel tegels aanbieden omdat je kiest voor een duurzame, eco- en milieuvriendelijke tuin. 

Prikbord De Worp biedt een gratis service voor inwoners van de Worp en de gemeente Voorst. Zonder irritante reclame.

Prikbord De Worp is simpel in gebruik en daarom gebruiksvriendelijk. Je hoeft geen enorme bestanden te uploaden of accounts aan te maken.

Prikbord De Worp biedt geen plaats voor foto's, filmpjes of andere media anders dan een tekst plus contactgegevens naar wens. Het gaat om het contact-leggen. Wat je daarna afspreekt met de persoon die op jouw prikker reageert of aan die persoon doorstuurt, is jouw zaak: foto's, video, pdf's...daarvoor kun je je eigen e-mailadres of sociale media gebruiken.

Ingezonden 'Prikkers' worden als het goed is allemaal gelezen voordat ze worden gepubliceerd. Dat is nodig om de objectiviteit, de integriteit en de klantvriendelijkheid te borgen. Negatieve berichten hebben geen plaats op het Prikbord en berichten die niet duidelijk zijn, zullen worden geredigeerd, waar nodig in overleg met de inzender.

Als je je mening wilt  uiten via dit Prikbord, dan kan dat in dezelfde vorm als die van de Artikelen die door de redactie worden geplaatst (zie menu: Van de Redactie). Het Prikbord is er namelijk ook voor mensen die graag schrijven en iets interessants te melden hebben. Het Prikbord is echter geen forum en geen Facebook of Twitter. Wil je iets delen met anderen, stuur dan gerust een e-mail naar het Prikbord en voeg je tekst toe. Het publiceren en de redactie van teksten is echter volledig voorbehouden aan de redactie.

Welkom, toekomstige Prikbordgebruiker! We zien jullie ingezonden Prikkers graag tegemoet.

Met vriendelijke groet,

De Redactie

Dragracing

op .

Dragrace is een tak van motor- en autosport waarbij twee coureurs vanuit stilstand tegen elkaar rijden over een korte afstand van meestal 1/4 (402 m) of 1/8 mijl (201 m). (bron: Wikipedia)

Het Dragrace circuit van De Worp beslaat ongeveer 1/16e mijl en strekt van de eerste verkeersdrempel in de Hovenierstraat aan de Plantsoenzijde tot de 2e verkeersdrempel in de Hovenierstraat.

Races vinden vooral ’s avonds vanaf 7 uur plaats, maar spitsuren ’s ochtends en ’s avonds zijn ook zeer populair.

Het circuit is vooral interessant voor chauffeurs die (bijna) de hele Hovenierstraat door moeten om naar huis te gaan – of van huis te gaan – en zo snel mogelijk de afstand tussen de drempels willen overbruggen.

De Worp, met al zijn smalle straatjes en geparkeerde auto’s  is een lastige buurt om snel doorheen te rijden, maar gelukkig leent de Hovenierstraat zich uitstekend voor een Dragrace, voornamelijk omdat de weg relatief breed is en je vanaf het Worp Plantsoen in een stuk door kan naar het Hovenhuus en daaromheenliggende huizen.

Hartstikke fijn voor de coureurs onder onze bewoners.

Vanzelfsprekend is het een beperkt circuit, want de Worp is nu eenmaal een woonwijk, met huizen aan alle kanten, auto’s – ook aan alle kanten – fietsers, kinderen, huisdieren en zelfs een redelijk aantal egels die vooral ’s nachts door alle tuintjes rommelen en daarbij ook vaak de weg oversteken.

Maar geef toe: Monaco heeft ook zo’n Formule 1 circuit door de stad en daar gaat het toch ook bijna altijd goed?

Ja, maar daar zijn regels, wordt het publiek door barrières van de razendsnelle auto’s afgeschermd, wordt het circuit voorafgaand aan de race volledig gecheckt, gerepareerd, schoongemaakt, en zijn er mannetjes en vlaggetjes die de race beheersbaar en controleerbaar laten verlopen.

Dat alles is op De Worp gelukkig niet nodig. Daar kun je gewoon 30 of veel harder racen, zonder dat iemand je met regels om de oren gooit.

Niet lang geleden reed ik zelf tussen de twee drempels in de Hovenierstraat. Ik reed tussen de 5 en 10 km/uur, want harder is gewoon niet verantwoord. In andere straten van De Worp kun je ook gewoon niet harder. 

Ineens kwam er een kind op een fiets van tussen 2 auto’s uit de straat op. Omdat ik zo langzaam reed en oplettend was, kon ik tijdig remmen. Zo langzaam als ik toen reed, was het echter nog steeds mogelijk geweest dat het kind tegen mijn auto aan was gefietst. De moeder van het kind, die achter haar aan liep, keek mij overigens zeer veroordelend aan. Dat snap ik nog steeds niet: ik reed minstens 20 kilometer langzamer dan de maximum snelheid.

Wat dit wel wil zeggen, is dat 30 km/u of meer echt te hard is in onze wijk. Dus ook in de Hovenierstraat. En niet enkel overdag, maar ook ’s avonds en ’s nachts.

Willen wij mensen nog een beetje rekening houden met kind, maar ook met dier, dan rij je zodanig rustig dat je vooruit kunt kijken, anticiperend kunt rijden en geen egels, poezen of kinderen plet. Zo is het maar net.

Mocht je van onze straten toch een Dragrace circuit willen maken, wend je dan alsjeblieft tot de gemeente om formele toestemming hiervoor aan te vragen. Je zult zien: het mag waarschijnlijk niet, of je toestemming is slechts eenmalig geldig. Niet iedere dag van de week, zoals nu het geval is.

De bewoners in de Hovenierstraat danken u voor het rekening houden met andere bewoners in de straat: mens èn dier!

(Ingezonden aan en geredigeerd door de Redactie op 26-11-2019)

Schoon huis

op .

‘Het liefst maak ik schone huizen schoon.’ Zei een vriendin laatst tegen mij.

Zij is hulp in de huishouding voor meerdere particulieren en we hadden het toevallig over schoonmaken. Vandaar.

‘Wat bedoel je daarmee?’ Vroeg ik haar.

‘Een vies huis is nauwelijks schoon te krijgen of bij te houden’. Antwoordde ze. ‘Dat is vechten tegen de bierkaai.

‘Het ideale huishouden voor mij…’ legde ze uit, ‘voldoet aan de volgende voorwaarden:

  1. Alle inwoners zijn kaal: hebben dus geen haren die overal verstoppingen veroorzaken of in het bad vies liggen te wezen;
  2. Er zijn geen kinderen, want die hebben overal speelgoed en “projecten” staan waar je niet overheen  of omheen kunt poetsen;
  3. Ook zijn er geen huisdieren, hoe schattig ook. Die maken altijd troep, en haren uit een bank en zitkussens zuigen is een ramp van grootschalige proportie;
  4. Alle meubels staan hoog genoeg van de vloer af om er met de stofzuiger onderdoor te kunnen;
  5. Wastafels zijn niet vierkant of rechthoekig, want die zijn nauwelijks snel of effectief schoon te maken;
  6. Oppervlakten zijn niet poreus, zodat je vlekken goed af kunt vegen, maar ook niet te hoogglans, want dan wrijf je het stof gewoon van de ene hoogglanzende plek naar de andere;
  7. Het huis heeft een bijkeuken, zodat al het vuil niet naar binnen wordt gelopen;
  8. Alle bewoners dragen enkel sokken of sloffen in huis;
  9. De inwonenden zijn nooit thuis terwijl je schoonmaakt: ze lopen alleen maar in de weg;
  10. Tenslotte hebben ze geen flesjes, potjes of snuisterijen die overal in en op staan en allemaal verplaatst of afgenomen moeten worden.

‘En dat is het zo’n beetje?’ vroeg ik haar.

‘Ik kan vast nog wel het een en ander verzinnen, maar 10 is voor nu genoeg.’ Glimlachte ze lief.

Ze heeft vast en zeker helemaal gelijk en er bestaat wel verschil tussen een net huis en een vies huis. Ik begrijp dat ze liever voor nette en schone mensen werkt.

Maar toch, een totaal schoon huis hoeft niet te worden schoongemaakt en al die rommelige, harige mensen met poreuze oppervlakken, onpraktische meubels , kinderen en huisdieren zijn wel haar bron van inkomen.

Het leven zou ook veel fijner zijn voor een receptioniste, een winkel- of callcentermedewerker, bijvoorbeeld, als er geen klanten langskwamen. Lekker rustig zo.

Overigens heb ik ‘vechten tegen de bierkaai’ even op Internet opgezocht. Een grappig gezegde met een mooie achtergrond. Lees de uitleg op https://historiek.net/vechten-tegen-de-bierkaai/21211/

Moeders en Vaders

op .

Moeders en Vaders

Afgelopen week reed ik met de auto naar mijn werk.

Het was school-gaan-tijd, wanneer kinderen met of zonder ouders, lopend, met de fiets of met de auto, op pad gaan. Een tijd om extra op te letten in het verkeer.

Ik reed dan ook heel rustig en zag al van verre dat een kleine rode auto op een zijweg reed die uitkwam op ‘mijn’ hoofdweg. Omdat er allerlei auto’s langs de weg geparkeerd stonden, die de rode auto het zicht ontnamen, voelde ik intuïtief dat dit wel eens fout zou kunnen gaan.

En ja hoor, het rode autootje kwam met de neus bijna tegen de mijne aan, ondanks het feit dat ik niet harder ging dan 10 km/uur. Ze had gedacht dat de weg vrij was, waarschijnlijk omdat mijn auto vrij laag is en ze mij over het hoofd had gezien, en veroorzaakte zo bijna een botsing.

Met kind aan boord, die ook nog eens voorin zat.

Nog geen twee minuten later, op de Mr. H.F. de Boerlaan in Deventer, schoot er opnieuw een kleine auto vanuit een parallelweg voor me de weg op. Omdat er hier prima zicht is voor invoegend verkeer, reed ik ditmaal gewoon 50. Ik moest dan ook keihard remmen om opnieuw een botsing te voorkomen.

In de auto een jonge vrouw, met kind achterin dit keer, maar druk bezig met haar telefoon terwijl ze achter het stuur zat.

Die middag reed ik terug naar huis vanaf mijn werk en ging ik via de rotonde aan de Kazernestraat, net voorbij de Boreel. Die rotonde probeer ik te vermijden, omdat het fietsverkeer daar altijd voor oponthoud en gevaarlijke situaties zorgt. Het zou voor alle weggebruikers heel fijn zijn als de gemeente daar een tunnelconstructie maakte zodat fietsers en voetgangers onder de rotonde door konden. Dat zou een heleboel overlast en gevaar voorkomen.

Natuurlijk verrek ik altijd mijn nek om goed te kunnen zien of er fietsers aankomen. Zeker met de huidige trend in E-bikes, moet je als chauffeur enorm goed kijken of er niet iets aan komt racen. Richting aangeven is ook niet vanzelfsprekend, dus je moet er van uit gaan dat de fietser altijd voorrang heeft en nooit voorspelbaar is.

En voordat ik het wist, had ik verdorie toch bijna een jonge vrouw op de fiets tegen mijn auto, die gewoon lekker van links kwam – tegen de draad en tegen de regels in – en haar voorrang ‘nam’ op de rotonde.

Met kind achterop de fiets.

Kennelijk wist zij niet dat je als voetganger wel, maar als fietser geen voorrang hebt, als je tegen het verkeer in over een rotonde wil.

Boos, omdat ik haar zo had kunnen scheppen door haar ondoordachte actie, toeterde ik haar na. Ze wapperde vrolijk met haar hand alsof ik een bekende was en reed even hard door.

Drie jonge moeders op een dag, die allemaal niet enkel zichzelf maar ook hun kind in gevaar brachten. Allemaal om verschillende redenen, maar allemaal, in mijn totaal onbescheiden mening, even slecht bezig.

Mijn gedachten gingen toen meteen terug naar twee andere incidenten die ik heb meegemaakt. De eerste was een geparkeerde auto naast de Boreel, met vader die bezig was boodschappen in de kofferbak te stoppen, terwijl zijn kind van nog geen twee jaar oud lekker de weg opwandelde toen ik aan kwam rijden. Het was aan mij om te stoppen en het kind aan de vader te overhandigen. Een bedankje kon er niet van af.

De tweede was ergens op de Worp: een volledig geopend raam op de eerste verdieping van een woning, met daarachter een kind van twee of drie jaar oud. Zonder enig toezicht van de moeder, die nergens te zien was.

Ik heb me er niet mee bemoeid, want ik had er een beetje genoeg van, al die zorgen voor andermans kinderen.

Stof tot nadenken: waarom doet de helft van de wereld gewoon lekker waar ze zin in hebben, terwijl de ander helft daar verantwoordelijkheid voor moet nemen?

Positieve eindnoot: er zijn gelukkig ook consciëntieuze ouders. Ik ken er genoeg.

Verkeersregels

op .

Iedere keer dat ik vanuit een van de omliggende landen weer in Nederland rijd met de auto, merk ik hoe beleefd onze buren toch zijn.

Op de Nederlandse wegen is het meteen weer kleven, opjutten, geen richting aangeven, geen voorrang geven… noem zo maar op.

Wat ook helpt in het buitenland, is dat je niet continu rekening hoeft te houden met fietsers die voorrang hebben. Fijn dat in Nederland een fietser zich lekker kan uitleven, maar voorrang geven is anders dan voorrang nemen, en er zijn nogal wat fietsers die dat laatste met gemak iedere dag opnieuw doen en daarbij vooral ook geen richting aangeven op rotondes. In het buitenland is de automobilist nog de baas op de weg. Daarentegen zijn het in bijvoorbeeld Frankrijk wel de automobilisten die netjes richting aangeven als ze een fietser willen passeren, en meestal in een hele grote boog om diezelfde fietser heen rijden. Er zijn ook borden die vragen om begrip voor alle weggebruikers, of dat nu voetgangers, fietsers of automobilisten zijn. Dat soort borden mis ik in Nederland.

 

Natuurlijk zijn ze niet perfect, die buitenlanders. Als je, net zoals ik, een tijd in een buitenland hebt gewoond en gewerkt, merk je dat ieder volk zijn voordeel, maar toch zeker ook zijn nadeel heeft als het om omgangsvormen, normen en waarden gaat.

Wat lastig is aan Nederland, is dat ons land te dichtbevolkt is en ook nog eens erg betuttelend. Iedere vijf meter staat een verkeersbord en iedere vijf minuten wordt ons een regel opgelegd. In zo’n dichtbevolkt landje zijn die regels misschien ook nodig. Anders wordt het chaos, zoals in India of andere landen in het verre Oosten.

Prima, maar dan moeten we ons ook netjes aan die regels houden. Als de een het wel doet en de ander niet, dan wordt het enkel frustrerend, gaan we ons aan elkaar ergeren en is het ‘rekening houden met een ander’, waar ik me altijd zo voor inzet, ver te zoeken. Kijk maar waar al die files vandaan komen: teveel auto's en bestuurders die elkaar het daglicht niet gunnen, laat staan netjes 'ritsen' waar het gevraagd wordt. En een haast dat we allemaal hebben! Door die haast, het ongeduld en het onbegrip staat de boel iedere dag vast.

Laatst reed ik door België, net zoals meerderen van ons denk ik, en merkte ik ineens dat de Belgische weggebruikers heel erg vrij worden gelaten. Flitspalen ben ik er nog nooit tegengekomen, behalve waarschuwingen voor radarcontroles in de grote stad. Ook mag je er gewoon 90 en 70 km/uur rijden op wegen waar opritten en afritten vandaan komen. Op een vierbaansweg mocht je zelfs 120, terwijl er bedrijven en woningen aan grensten!

In dit land word je dus geacht met gezond verstand de weg te gebruiken. Als je in België anticiperend rijdt en goed oplet, is er niets aan de knikker: niks betuttelends en nauwelijks regels. Dat zorgt volgens mij voor een volk wat makkelijker ‘anders’ en voor zichzelf kan denken, in plaats van schaapachtig de rest te volgen.

Het nadeel is dan wel, dat je Belgische bestuurders tegenkomt die of te hard of te langzaam gaan, of helemaal niet kunnen rijden. Je moet in dat land dan ook anticiperend rijden en goed opletten. Maar daar is in het algemeen niets mis mee: wakker blijven op de weg en focus op het autorijden, is overal van toepassing.

In Frankrijk zijn wel flitspalen, vooral in en om de steden. Maar daar krijg je ze heel beleefd aangekondigd, zodat je tijdig je snelheid kan minderen. Als Nederlander denk ik dan: wat heeft dat voor zin? Zo krijgt de staat nooit geld voor verkeersovertredingen binnen, als die iedere flitspaal aankondigt.

Klopt, maar het gaat er niet om dat de staat geld vangt, maar dat de verkeerssituatie op die specifieke punten veilig is en blijft. Men mindert netjes vaart na een waarschuwing, op die plekken die als gevaarlijk bekend staan, en zo blijven die plekken veilig. Daar gaat het om.

Het nadeel van Frankrijk: dat je op het Franse platteland altijd zo’n Fransman achter je hebt zitten die jou te langzaam vindt gaan. Al rijd je keurig 80 zoals het op de provinciale wegen hoort.

Ik heb van inwonenden gehoord, dat de Fransen het niet zo op hebben met buitenlanders. Logisch, want half Nederland, Duitsland en België zit daar iedere zomer met hun sleurhutten en kampeerwagens de boel op te houden voor de lokale bevolking.

Om die reden plakken ze achter je auto. De oplossing is een auto met Frans kenteken te nemen. Dan houdt dat vanzelf op, hebben de kenners mij verteld.

In Duitsland kan het gevaarlijk zijn op de snelweg. Als je wilt inhalen, moet je echt twee keer kijken voordat je ’t probeert, omdat er van die enorm snelle auto’s aankomen, die naast je zitten voordat je er – met onze Nederlands 120 of 130 km/uur-ervaring – goed en wel erg in hebt. Daar moet je dus anders anticiperend rijden en nog verder vooruit kijken.

En toch zijn die mensen wel beleefd in het wegverkeer. Net zo beleefd als bij de dorpsbakker, als je daar ’s ochtends je Kaiserbrötchen haalt voor je vakantie ontbijtje.

Ach, vakantie. Was het dat maar weer...

Lieve mensen

op .

heart

Onlangs gaf ik bij een kennis aan dat het zo jammer is dat er zo weinig mensen zijn die rekening houden met een ander.

Deze kennis antwoordde: 'Dat valt wel mee. Er zijn enorm veel lieve mensen, hoor.'

Ik heb hier een aantal dagen over nagedacht, zo tussen de bedrijvigheid door. Net toen ik bijna overtuigd was dat mijn kijk op de mensheid eigenlijk wel iets cynisch is en ik bovenstaande van mijn kennis maar moest aannemen - er zijn uiteindelijk heel veel lieve mensen op de wereld - kreeg ik toch ineens een ingeving die mij van gedachten deed veranderen.

Bij een nieuwe ontmoeting met dezelfde kennis gaf ik haar mijn reactie:

"Klopt. Er zijn heel veel 'lieve' mensen.

Jij hebt bijvoorbeeld al 30 jaar een vriendin. Zij is heel lief en attent en brengt bloemen mee als ze je opzoekt. Ze onthoudt je verjaardag en andere speciale gebeurtenissen en belt regelmatig op om te vragen hoe het met je gaat. Heel lief inderdaad.

Maar jij hebt me aangegeven dat ze je altijd belt tussen 1 en 4 uur 's middags. Zij weet, omdat je het haar al vaker hebt verteld, dat jij altijd een middagslaapje doet na de lunch, zo tussen 1 en 4 ongeveer.

Hoe lief ze dus ook is, ze kent je al minstens 30 jaar en ze weet dat je na de lunch altijd slaapt. Ze houdt dus absoluut geen rekening met je. En dat is het verschil tussen 'lief zijn voor' een ander en 'rekening houden met' een ander."

Spin

op .

Het is pas negen uur ’s avonds en nu al zie ik mijn enorme huisspin over de vloer van de woonkamer lopen.

Ieder huis heeft een huisspin, of twee. Misschien zijn die wel met elkaar getrouwd.

Laatst heb ik er op een avond twee gevangen en allebei apart, met een glaasje, buiten gezet. Ik heb daarvoor mijn verontschuldigingen aangeboden, want huisspinnen willen in huis zijn en niet buiten, maar gelukkig was het buiten droog en warm voor ze. Ik moest ze allebei buiten zetten, want als het een paartje is, is het zielig als er een binnen en een buiten moet wonen.

Natuurlijk weet ik dat ze binnen korte tijd weer binnen zijn. Die beesten kunnen vast en zeker onder de deur door kruipen, of anders zitten ze ineens in de gootsteen, via het putje, neem ik aan.

De huisspin is enorm en dik en doet niemand kwaad. Ook eet hij ongedierte. Maar ik wil hem niet op de muur boven mijn bed en ik wil ook niet dat hij over me heen kruipt. Dat hij al zo vroeg actief is, betekent waarschijnlijk dat ik te lang stil heb gezeten. Die spinnen komen namelijk pas tevoorschijn als alles heel stil is in huis en er weinig tot geen beweging in de mens zit.

Bij het slapen, bijvoorbeeld, of voor de TV zitten of achter de computer werken.

Je ziet hem niet als je even snel een bak koffie uit de keuken wilt halen tussen het TV kijken of computeren door. Dan let je niet zo gauw op de vloer waarop je met je sokken of blote voeten loopt. Wees dus voorzichtig en sta niet op de huisspin, als je hem nog niet verwacht. Hij is nog altijd kleiner en kwetsbaarder dan jij.

Zorg ook dat je af en toe beweegt voor het slapen gaan. Dat is niet alleen gezond voor je, maar dan blijven de huisspinnen ook nog even in hun eigen holletje. Waar dat dan ook moge zijn.

Lang geleden las ik een prachtige strip van Jan, Jans en de Kinderen, waarin Jans bij het naar bed brengen van Catootje, die bang is voor een spin aan het plafond, met een lieve glimlach tegen haar zegt: “Een avondspin brengt zegen in” en haar dochtertje vervolgens teder instopt.

De volgende ochtend zie je een zeer humeurige Jans, net wakker natuurlijk en nog niet erg teder, het gordijn voor Catootjes raam openschuiven en vervolgens diezelfde spin ongeduldig van het plafond verwijderen met het gezegde: “Een spin in de morgen, brengt kommer en zorgen”.

Onze huisspin is een avond- en nachtspin. Dat weet u dat.